Lieve lezers,

Ten eerste wil ik jullie bedanken voor alle lieve e-mails die ik heb ontvangen waarin jullie mij zeiden het jammer te vinden dat ik met mijn web-log stop en van mijn log te hebben genoten. Enige uitleg ben ik jullie verschuldigd dus bij deze. Let wel, het is een zielig verhaal zonder happy end. Bedankt voor de leuke tijd hier.

Ilse, oftewel Yosephine

Een jaar of 3 geleden onstond er op het Flairforum een gezellige club, ze noemden zichzelf de Freaky Miepjes. De Freaky Miepjes hadden het met zijn allen gezellig en hun eigen typische humor. Ook de schrijfster van dit verhaal was een Freaky Miep van de eerste garde. Ze ontwikkelden een eigen taal wat duidt op een zekere vorm van intelligentie die vele malen verder ging dan dat van de tegenwoordige Br3eZaHsl3tjuhs. Voor iedereen was het een uitlaatklep tijdens en na het werk en maanden vol lol passeerden de revue.

Enkelen personen konden niet zo goed tegen de Freaky Miepjes terwijl je als je ze gewoon hun gang liet gaan op hun eigen topic er niets aan de hand was. Bleven ze zeuren of werden ze moderator en gaven ze ip-bans dan gebeurden er andere dingen. Werd het bestaan van de Freaky Miepjes het leven zuur gemaakt dan werd het bestaan van die persoon het leven zuur gemaakt. De schrijfster vond dat echter vaak te ver gaan en ontrok zich steeds meer en meer van de Freaky Miepjes. Toen zij een baan kreeg waar ze daadwerkelijk acht uur per dag werkte was ze eigenlijk niet meer aanwezig.

Het ging van kwaad tot erger en een aantal personen, laat ik ze Maja de Bij, Meeloopjunk, Aarsvarken en Sponskut noemen gingen het rellen steeds leuker en leuker vinden. Het ging niet meer om lol maar het werd rellen om het rellen. Schrijfster was het daar niet mee eens en bemoeide zich helemaal tot amper met deze personen en hield zich overal buiten. Laat iedereen maar zijn eigen problemen oplossen, zij bemoeit zich er niet mee.

Inmiddels had de schrijfster een eigen log, deze log welteverstaan. Na maanden van geen contact begonnen Maja de Bij, Aarsvarken, Meeloopjunk en Sponskut opeens op haar web-log zitten zieken. Schrijfster sprak Aarsvarken erop aan en verzocht hem hiermee te stoppen. Daarna kreeg ze eindelijk Meeloopjunk te pakken en verzocht hetzelfde aan haar. Op de vraag waarom ze zo bezig waren kreeg zij geen antwoord. Voor ze de rest had gesproken kwamen ze alweer met zijn allen op haar log tevoorschijn. De tamtam werkte weer uitstekend. Een op een bleken ze niet sterk te zijn, maar allen tegen een ging ze weer prima af op deze log. De schrijfster besloot dan ook haar weblog uit de lucht te halen en alles te wissen.

Inmiddels was iemand achter de schermen bezig om uit te zoeken wat er aan de hand was en waar de hetze tegen schrijfster vandaan kwam. Uiteindelijk bleek Maja de Bij al drie jaar een hekel aan de schrijfster te hebben maar liet het niet merken omdat anderen de schrijfster wel leuk vonden. Dit was dus de reden, een iemand had een hekel aan iemand en kon de log niet negeren. Ze werd schijnheilig genoemd en zou een schijnleven hebben. De persoon achter de schermen liet Maja de Bij merken het niet met haar eens te zijn en dat was voor het eerst dat Maja de Bij tegen werd gesproken.

Toen werd de e-mail van de persoon achter de schermen gehacked, zijn weblog ook en de log van schrijfster daarop gezet. Ze zijn tegengesproken en kunnen dat niet hebben. Ze zijn zielig, ze hebben geen ander leven dan online proberen mensen het leven zuur te maken. In het dagelijks leven stellen ze niets voor al pretenderen ze heel wat voor te stellen. De een is dik, de ander een eeuwige werkloze, de ander een bijna junk en de ander het vriendinnetje van de eeuwige werkloze. Ze zullen nog wel jarenlang doorgaan, en personen af blijven gaan.

De schrijfster heeft besloten het internetleven voor gezien te houden. Ze weet dat als ze eenmaal tegen een persoon beginnen het er nooit bij neer zullen leggen. Negeren, vragen te stoppen, alles verwijderen het maakt ze niet uit. Zij hebben er lol in met zjn allen om anderen het leven zuur te maken. Als dit het internetleven is wil zij er niets mee te maken hebben.

Noot van de schrijfster: op dit verhaal rust copyright. Voor het verspreiden danwel kopieeren dient u eerst schriftelijke toestemming van de schrijfster te hebben. Enige overeenkomsten met personen berusten op puur toeval.

Ik stop met loggen. De overweging was er al een tijd maar de knopen zijn na geziek op mijn log doorgehakt. Ruim een jaar was dit mijn plekje op het internet, mijn eerste en mijn laatste. Mijn verhalen zijn verteld, mijn gevoelens zijn gedeeld en aan mijn openbare leven komt een einde. Er is altijd nog telefoon, e-mail en msn. Het was me een waar genoegen.

Vera Lynn – We’ll meet again

We’ll meet again,
Don’t know where,
Don’t know when
But I know we’ll meet again some sunny day
Keep smiling through,
Just like you always do
Till the blue skies drive the dark clouds far away

So will you please say “Hello”
To the folks that I know
Tell them I won’t be long
They’ll be happy to know
That as you saw me go
I was singing this song

We’ll meet again,
Don’t know where,
Don’t know when
But I know we’ll meet again some sunny day

We’ll meet again,
Don’t know where
Don’t know when.
But I know we’ll meet again some sunny day.
Keep smiling through
Just like you always do,
‘Til the blue skies
Drive the dark clouds far away

So will you please say”Hello”
To the folks that I know.
Tell them I won’t be long.
They’ll be happy to know
That as you saw me go,
I was singin’ this song.

We’ll meet again,
Don’t know where,
Don’t know when
But I know we’ll meet again some sunny day

Moeder is weer op bezoek, ze blijft tot maandag. Vanuit mijn huisje tourt ze door Amsterdam om spullen voor haar huis in Amsterdam te scoren en gaat ze naar haar werk op Schiphol. Als ze hier bij mij thuis is doet ze de afwas, kookt ze voor me, kook ik voor haar, helpt ze me met alle andere huishoudelijke dingen. Daarnaast hebben we het ook gezellig. Samen op de bank voor de tv hangen, lekker de stad in om koffie te drinken en te winkelen, beide verdiept in een boek of gewoon gezellig kletsen. Ik vermaak me wel met mijn moeder. Ik hoef niet af te tellen tot het maandag is en ze weer vertrekt. We hebben een goede band die alleen maar beter is geworden sinds de scheiding met mijn vader. Het is de laatste keer dat ze bij me logeert. Over een kleine maand woont ze zelf in Amsterdam en kan ik haar lastig vallen met mijn aanwezigheid! Mijn moeder, een sterke vrouw die niet alleen mijn moeder is maar ook een goede vriendin.

Koken voor mezelf heb ik altijd vreselijk gevonden. Het is hem niet dat ik niet kan koken, ik kan het namelijk wel en inmiddels heb ik ook een breed scala aan succesgerechten ontwikkeld. Eerst naar de supermarkt, dan een uur in de keuken staan om het binnen 10 minuten op te eten en dan nog eens de afwas. Als je het allemaal goed doet ben je makkelijk 2 uur verder en ben je rond 8 uur ‘s avonds klaar. Dan nog het huis aan kant maken en alle andere huishoudelijke dingen. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de dagelijkse vraag die me kan tergen, wat eten we vandaag. Ik ben er slecht in, heel erg slecht in. Koken is ontzettend leuk maar iedere avond voor jezelf niet. Andere mensen van je eten zien genieten en het ook voor een ander doen vind ik vele malen leuker en daarom kook ik graag voor anderen.

Dat moet afgelopen zijn, ik moet meer voor mezelf gaan koken. En niet snel een pasta in elkaar draaien of iets anders wat binnen een kwartier klaar is maar echt gaan koken. Vandaag ben ik ermee begonnen, eens kijken hoelang ik het vol houd. Mexicaanse rijst met een beetje van mezelf erbij voor mezelf gemaakt met een lekkere ovenvis erbij. De ovenvis is weinig werk maar de Mexicaanse rijst al wat meer dan ik normaal gesproken voor mezelf doe. Ik moet zeggen dat het me beter smaakte dan normaal. Eens kijken of ik het morgen weer doe.

Gisteren heb ik de hele middag met kriebels in mijn buik rondgelopen en was ik helemaal vrolijk. Na een soort ‘stop’ van een klein jaar zouden ik en mijn oude vriendin Jivamukti elkaar weer zien. Hoe meer de klok richting negen uur ging hoe nerveuzer ik werd. Zouden we de draad nu weer op kunnen pakken en verder kunnen gaan waar we waren gebleven? Zou het weer net als vroeger zijn. Om negen uur stond ik vol spanning bij de tram te wachten, hij reed weg en ik zag haar niet. Ze was de straat overgestoken en we konden elkaar net niet zien. Na een belletje en enthousiast gezwaai liep ze naar me toe en ik voelde dat het weer goed zat. We gaven elkaar een knuffel en bekeken elkaar helemaal en gaven uiteraard de nodige complimentjes. Thuis moest ik eerst mijn paleisje laten zien en ze was helemaal enthousiast. Gezellig op de bank en een flesje wijn begonnen we bij te kletsen, te lachen en waren het weer overal over eens op een fijne manier. We vulden elkaar weer aan in onze gesprekken en de fles wijn en lekkere hapjes waren weer te snel op.

Net zoals altijd gingen we weer fijne muziek luisteren en liet ik haar de fijne muziek die ik had ontdekt horen. We zongen gezellig mee op liedjes die we allebei leuk vinden, kletsten en we begonnen weer rare dansjes te doen. Zet ons bij elkaar met leuke muziek en we gaan lekker los en gek doen. De klompendans passeerde ook weer de revue. Van alle fijne muziek en het dansen kregen we zin om de stad in te gaan en gingen naar de kroeg waar ik de naam nog steeds niet van weet al kom ik er af en toe. Maar de locatie is bekend en daar gaat het om.

Alle mensen stonden te kletsen en waren alles behalve zichzelf. Een houding van kijk mij en ik ben geslaagd in het leven. Jiva en ik waren gewoon onszelf. We bespeelden weer denkbeeldige mini muziek instrumentjes, zaten te stuiteren op de stoelen, dansten met onze vingers en alle andere stomme dingen die we al jaren doen en alleen wij eigenlijk leuk vinden passeerden de revue. De dingen waarop Jiva en ik een ‘moment’ hebben samen en we alles vergeten. Na een tijdje kregen we gezelschap van 2 vervelende dikke mannen uit New York en zijn we na een drankje gevlucht. Op naar Bourbon Street!

Daar aangekomen werden we hartelijk begroet omdat ze blij waren dat er eindelijk mooie vrouwen waren. Binnen was de sfeer goed. Er stond een leuke band, er waren allemaal verschillende soorten mensen en de sfeer was gezellig. Tijdens het dansen kwamen alle stomme pasjes en alle andere stomme dingetjes die alleen wij leuk vinden weer voorbij. We raakten met iedereen gezellig aan de praat en stonden met iedereen te kletsen en grapjes te maken. Toen was het half vijf en besloten we lekker naar huis te gaan.

De volgende ochtend werd ik gewekt door Jiva met de vraag of ik een kopje koffie wou. Ze was lekker vrolijk en ontspannen en begon meteen weer gezellig te kletsen. Ze vond mijn huisje zo fijn dat ze voorstelde dat zij en haar lief een week in mijn huisje zouden wonen en ik dan in een vakantiehuisje dat zij zouden betalen. Ik vond het ontzettend fijn om te horen en merken dat ze zich alweer helemaal thuis voelde. Na een twee kopjes koffie en een douche werd het tijd om haar lief van de tram te halen zodat hij zich bij ons kon voegen.

Toen hij aan kwam lopen en ze elkaar knuffelden vond ik ze zo ontzettend lief samen en dat ben ik de hele dag blijven vinden. Ze vullen elkaar goed aan en ook hij voelde zich meteen thuis. Hielp mee met de afwas, hij repareerde mijn kraan en was ontzettend zorgzaam met het verzorgen van drankjes en het klaarmaken van lekkere dingetjes. Het was zo heerlijk op het balkon dat we besloten om het Vondelpark het Vondelpark te laten en de hele dag op het balkon te zitten met fijne muziek en vanavond uitgebreid te koken met zijn drietjes.

Na een tochtje langs een toko en de supermarkt hebben we heerlijk uitgebreid gekookt. Met zijn drietjes hebben we twee uur in de keuken gestaan en daarna heerlijk gegeten. Vanaf vrijdat tot en met het moment dat ze weggingen klopte alles. De muziek was fijn, we hadden het gezellig, iedereen was zichzelf en voelde zich helemaal thuis in mijn huisje. De dag ging veel te snel voorbij en ik heb een heerlijk vakantiegevoel. Alles is in een roes voorbij gegaan en het voelde meer dan goed om weer samen met Jiva te zijn.

De tweede keer dat we even uit elkaar zijn gegroeid en ieder onze eigen wegen gingen is weer voorbij. Ze is weer positief veranderd en ik ook. Ieder onze eigen weg en toch zijn we beiden zo gegroeid dat we weer bij elkaar passen als echte vriendinnen.

Al 7 jaar een ontzettend fijne vriendin, een vriendin voor het leven. Jiva en Yosephine, het klopt samen.

Na een uurtje in het Vondelpark besloot ik al snel naar huis te gaan. Gisteravond de laatste hand gelegd aan de inrichting van mijn balkon en daar wou ik van genieten samen met een glas wijn, het restant van vannacht. De bloembollen in de bakken weer netjes water gegeven in de hoop dat ze gaan groeien en ik groene vingers blijk te hebben. Ook mijn Pixie klimplantjes moesten eraan geloven, op hoop van zegen dat over een jaar de bamboe weg kan omdat de hele railing dan onder de Pixie zit en ik me in een tuintje waan. De zon in mijn gezicht, de Elsevier, bokkepootjes, Moby op de achtergrond en een wit wijntje. Meer heb ik nu niet te wensen. Nog even genieten van de rust voordat ik zondag en maandag als het weer weer slechter komt mijn hele huis ga veranderen. De slaapkamer gaat naar mijn rommelkamer zodat ik een leefruimte krijg van 45m2 in plaats van 26m2. Helaas het plafond goed bekeken en in de tussenkamer is er geen mogelijkheid om een hangmatstoel op te hangen maar daar verzin ik nog wel iets op. Schilderen staat op de planning voor volgend weekend, tenzij het mooi weer is.

Vanavond komt een oude vriendin langs en het wordt weer zoals vanouds gezellig. We hebben elkaar ongeveer een jaar niet gezien maar we hebben eerder een stop van een jaar overleefd. Ouderwets kletsen, dansen en drinken. De lekkere dingen zijn in huis gehaald, ik heb er ontzettend veel zin in.

Nu baas 1 de hele dag onbereikbaar in het buitenland zit en baas 2 er ook niet is kan ik mijn vrije dagen probleem niet aankaarten. Aangekomen op kantoor ben ik op zoek gegaan naar andere agressietherapie en het was al snel gevonden.

Beschaafd discusseren met de leverancier van een printer die dagen later was dan hij er zou zijn ondanks alle beloftes en garanties. Iemand die speciaal naar kantoor komt op goede vrijdag om het ding in ontvangst te nemen. Dagen niet kunnen printen en valse beloftes passeren de revue. Aangezien ik nu de crediteuren doe heb ik dit overgenomen van een collega die ermee bezig was en het ziet ernaar uit dat ik het goed doe. Ik wens verschoond te blijven van interne problemen, dat zij een derde partij de schuld geven is voor mij niet van belang want zij hebben mij gegarandeerd dat, ik wens geen verdere discussie en heb inmiddels al € 200,- in mindering gebracht op de rekening die inmiddels is voldaan. Oh, volgens de factuur is de leverdatum 23 maart en wij ontvingen hem 30 maart, een doorn in het oog. En dat alles op een akelig beleefde toon.

Ik sta vandaag op scherp! Nadat ik het heb overgenomen van mijn collega is het verdacht stil aan de overkant. Via de e-mail heb ik alle communicatie op me genomen en ze reageert niet meer en dat terwijl ik pas één e-mail heb verstuurd. Zou zij het ook overdragen aan iemand zodat we elkaar via de e-mail uit kunnen dagen en kijken wie deze discussie wint? Kom maar op, ik heb nog veel meer troeven achter de hand. Ik stel ze voor nog meer aansprakelijk dan nu het geval is en we krijgen geld toe. Ik ben er klaar voor! Ha!

Update: uit het hele kantoor kwam een lachsalvo na het lezen van mijn mail. Ze vinden me heerlijk beleefd doch vals.

Het was weer een leuke dag in weblogland. Een virtuele verliefdheid met El Signor wat leidde tot hilarische logs waarbij de tranen soms over mijn wangen liepen van het lachen.

Nu is het weer tijd om mijn bed op te zoeken. Morgen mijn laatste werkdag tot dinsdag en tijd om de confrontatie aan te gaan met baas 2. Jammer dat baas 1 er niet is, daar klikt het veel beter mee hoe chaotisch hij ook is. Ik ga voor mezelf opkomen en ook ga ik binnenkort mijn salaris aankaarten. Leuk, fijn en aardig dat mijn collega tot september weg is maar dat houdt wel in dat ik nu voor 1,5 werk zonder dat er iets tegenover staat en met de consequentie dat ik met moeite vrij kan krijgen tot september en op die manier geen zon mee kan pakken. Voor mezelf opkomen wat werk betreft, ik heb het altijd moeilijk gevonden maar morgen doe ik het echt.

Ja hoor, het is weer zover. 1 april nadert en er is weer een absurde grap bedacht. Zijn er echt nog mensen die hierin trappen?

Via hier terecht gekomen.

Nog even en ik ga zelf kotsen van de virtuele liefde. Al die liefde, al dat geklef. Ik kan het niet meer aan. Zo ken ik mezelf al niet meer sinds mijn laatste verliefdheid. Ik herken mezelf niet meer. Blote voeten, witte jurk, strand, bloemen in het haar. Zo nu en dan zal ik even moeten vluchten en alles volledig de grond in moeten boren om mezelf uit die roze wolken te halen. Gelukkig kan dat nu hier. Niets geen ode aan de liefde, nee oorlog verklaren aan de liefde, dat is wat ik doe!

En nee El S, het ligt niet aan jou. Het ligt aan mij.